• فراموشی
• دلنوشته ای از حسین پناهی
• آن دم که با توام
• وقتی میشی نیاز من ...
• تو را دوست دارم ...
• قلب....
• عشق
• عید
• گفتی ...
• من وتو ..
• منو کشتی....
• وقتی رفتم ....
• بار آخر.....
• از همون لحظه اول....
• کی گفت...

• اردیبهشت 1391
• فروردین 1391
• اسفند 1390
• بهمن 1390
• دی 1390
• آذر 1390
• آرشیو كل مطالب

• دانلود موبایل
• همه پیوندهای روزانه
• ارسال پیوند روزانه

• پرنده برفی
• مهربون
• کوچه های خاطره
• لیلی بی مجنون
• تنهاترین تنها
• عاشقانه های باران
• شیون باران
• خزان عشق
• آسمان آبی
• خاطرات نم کشیده
• تنهایی نمناک
• دلتنگی های خیس خیس
• سرسام
• کهنه سوار عشق
• خاطرات نسیم آتیشی
• هرچه میخواهد دل تنگت بگو
• این پایان قصه نیست.....
• بپر بالا
• همدردی 1361
• انتظار
• بهترین قالب های وبلاگ
• همه پیوندها

• سپهر عزیزی (35)

• کل بازدید :
• بازدید امروز :
• بازدید دیروز :
• بازدید این ماه :
• بازدید ماه قبل :
• تعداد نویسندگان :
• تعداد کل پست ها :
• آخرین بازدید :
• آخرین بروز رسانی :

من پذیرفتم شکست خویش را

پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتنم دل شاد باش

از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنهاتراز ما می روی

آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

تلخی برخوردهای سرد را

وقتی میشی نیاز من که نباشی تو پیش من

اشکهای چشمامو ببین که میریزه به پای تو

بازم که بیقرارمو دلواپس نگاه تو

تموم هستی منی بمون همیشه پیش من

اگر شدم عاشق تو نذار که بی تاب بمونم

لا لایی شبام تویی نذار که بی خواب بمونم

دارم برات شعر میخونم شاید به یادم بمونی

فقط یه چیز ازت میخوام همیشه عاشق بمونی

دوست دارم خیلی کمه ولی جز این چیزی نبود

واژه ها رو ولش کنیم عشقمو از چشام بخون

جز تو، که مرا منعکس تواند کرد؟ من خود، خویشتن را بس اندک می‌بینم

قلب دو نوع است:

قلبی كه از بودن آن با خبریم و قلبی كه از حظورش بی خبر.
قلبی كه از آن با خبریم همان قلبی ست كه در سینه می تپد
همان كه گاهی می شكند
گاهی می گیرد و گاهی می سوزد
گاهی سنگ می شود و سخت و سیاه
و گاهی هم از دست می رود...
با این دل است كه عاشق می شویم
با این دل است كه دعا می كنیم
با همین دل است كه نفرین می كنیم
و گاهی وقت ها هم كینه می ورزیم...
اما قلب دیگری هم هست.قلبی كه از بودنش بی خبریم.
این قلب اما در سینه جا نمی شود
و به جای اینكه بتپد.....می وزد و می بارد و می گردد و می تابد
این قلب نه می شكند نه میسوزد و نه می گیرد
سیاه و سنگ هم نمی شوداز دست هم نمی رود
زلال است و جاریمثل رود و نسیم
و آنقدر سبك است كه هیچ وقت هیچ جا نمی ماند
بالا می رود و بالا می رود و بین زمین و ملكوت می رقصد
این همان قلب است كه وقتی تو نفرین می كنی او دعا می كند
وقتی تو بد می گویی و بیزاری او عشق می ورزد
وقتی تو می رنجی او می بخشد...
این قلب كار خودش را می كند
نه به احساست كاری دارد نه به تعلقات
نه به آنچه می گویی نه به آنچه می خواهی
و آدمها به خاطر همین دوست داشتنی اند
به خاطر قلب دیگرشان
به خاطر قلبی كه از بودنش بی خبرند

عشق یعنی یک سلام و یک درود 

عشق یعنی درد و محنت در درون 

عشق یعنی یک تبلور یک سرود 

عشق یعنی قطره و دریا شدن 

عشق یعنی یک شقایق غرق خون 

عشق یعنی زاهد اما بت پرست 

عشق یعنی همچو من شیدا شدن 

عشق یعنی همچو یوسف قعر چاه 

عشق یعنی بیستون كندن بدست 

عشق یعنی آب بر آذر زدن 

عشق یعنی چون محمد پا به راه 

عشق یعنی عالمی راز و نیاز 

عشق یعنی با پرستو پر زدن 

عشق یعنی رسم دل بر هم زدن 

عشق یعنی یک تیمم یک نماز 

عشق یعنی سر به دار آویختن

گفتی می خوام بهت بگم همین روزا مسافرم 
«باید برم» برای تو فقط یه حرف ساده بود
کاشکی می دیدی قلب من به زیر پات افتاده بود
شاید گناه تو نبود، شاید که تقصیر منه
شاید که این عاقبتِ این جوری عاشق شدنه

سفر همیشه قصه رفتن و دلتنگیه
به من نگو جدایی هم قسمتی از زندگیه
همیشه یک نفر میره آدم و تنها می ذاره
میره یه دنیا خاطره پشت سرش جا می ذاره
همیشه یک دل غریب یه گوشه تنها می مونه
یکی مسافر و یکی این وره دنیا می مونه

دلم نمیاد که بگم به خاطر دلم بمون
اما بدون با رفتنت از تن خستم میره جون
بمون برای کوچه‌ای که بی تو لبریزه غمه
ابری تر از آسمونش ابرای چشمای منه
 
بمون واسه خونه‌ای که محتاج عطر تن توست
بمون واسه پنجره ای که عاشق دیدن توست!

من عاشقانه میکنم نگاه بر دو چشم تو

تو تازیانه می زنی به چشم و بر نگاه من

چو آفتاب می شوم دمی که گرم و روشنت کنم

چو ابر تیره می شوی که سد نهی به راه من

خراب تر ازین کسی نمی شود که من شدم

تو هرچه می کنی بکن ، سزات با خدای من

نه رد می شی، نه می مونی
تبت بدجور واگیره
منو با دست کی کُشتی
که پای هردومون گیره

منو کُشتی و آزادی
نه زندونی نه تبعیدی
میون ما دو تا مجرم
به کی حبس ابد می دی

داری گم می کنی راه و
امیدی نیست پیدا شیم
من این دستا رو می بوسم
بذار همدست هم باشیم

یه عمره زیر این سقفیم
تو رو با من همه دیدن
بری هر جای این دنیا
بهت شک می کنن بی من

تو تا وقتی که اینجایی
به رفتن اعتقادی نیست
خودت باید ازم رد شی
به من هیچ اعتمادی نیست

عذاب با تو سر کردن
برای من یه تسکینه
تو چی می فهمی از من که
                              عذابم با تو شیرینه                                                                                 

هیچکی از رفتن من غصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت 
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
اگه شب میرفتم و خورشید نبود
آسمون خوب میدونم مهتابی بود

دم رفتن کسی گفت سفر بخیر 
که واسم غریب و نا شناخته بود
اما اون وقتی رسید که قلب من
همه آرزوهاشو باخته بود

چهره هیچ کسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن
کسائیکه واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت 
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
دل من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچ کسی عاشقم نکرد

این دیگه بار آخره دارم باهات حرف میزنم

خداحافظ نا مهربون میخوام ازت دل بكنم

دیگه كسی نیست كه بهش هر چی دلت میخواد بگی

هی التماست بكنه بگه نگو ، بازم بگی

چقد بهت گفتم نگو صبرم یه روز تموم میشه

حالا اومد اون روزی كه می ترسیدم همون بشه

سخته ولی من میتونم سخته ولی من میتونم

  از همون لحظه اول که تو قلبم پا گذاشتی

دلم که مهمون نمیخواست کی گفت که مهمونم بشی؟

کی گفت بیای تو قلبم و مهمون نا خونده بشی؟

کی گفت منو صدا کنی با اون چشات نگاه کنی

قلبم و از جا بکنی بعدش اونو رها کنی

کی گفت یواشکی بیای تو قلب من پا بذاری

کی گفت بری و تا ابد رد پاتو جابذاری

کی گفت منو شکار کنی شکارت و رها کنی

صیدت و تنها بذاری صید دیگه شکار کنی

کوه غرور بودم کی گفت بیای و مجنونم کنی

کی گفت که تو حصار غم اسیر و زندونم کنی

کی گفت که عاشقم کنی زار و پریشونم کنی

کی گفت که از عاشق شدن منو پشیمونم کنی

کی گفت که از چشای من خواب و بدزدی و بری؟

کی گفت پریشونم کنی٬ کی گفت بری؟کی گفت بری؟